ELVEDA.....

 Gene çok erken geldin......

Hazır değildim daha seni karşılamaya....

Kapıyı çalmadan gelip girdin yüreğime...

Çıkarıp atması kolay olmayan bir sarmaşık misali sardın bedenimi...

Ey ölüm hiç mi yalnız bırakmazsın beni....

Gene çok erken geldin...

 

Bir ölüm sonrası dönüp bakmak hayata...Değerlerimize , kaygılarımıza beklentilerimize bakmak , hayatımızı elekten geçirmek , yargılamak yaşamı , kendimizi....

 

Sizden küçük birinin yok oluşunu yaşamak bu tarz hesaplaşmaların ne kadar da anlamsız olduğunu yansıtır size.

Yaşanan tek şey hüzün....

Sadece kaybettikleriniz arasında kıyaslama yaparsınız ve ‚’’ yaşamı kaybetmenin anlamı’’ çıkar karşınıza....

Acı olan yok olana yapılan haksızlıktır.

Ölümle yok oluşun adaletsizliğidir....

Doğanın düzenine aykırılıktır....

Sonrası mı?

Yaşanan tek şey hüzün...Onulmaz acılar....

 

Acılarıma gem vurumam ben..Her ölümle eksilirim , yaralanırım...
Yaralarımı onarmayı beceremem ben, hep sulanır yaram , izin vermem soyarım kabuklarını, kabuk bağlayamaz...İçten içe kanar yaram , kendi kanımda boğulurum...
Yüreğimden taşan acımı sözcüklere sığdıramam,çıkarıp raflara koyamam ,denizlere atamam , zehir gibi akıtamam , düğümlenir boğazımda yutamam...
Acım büyüdükçe küçülürüm, üzerime hüzün yağmurları akıtır sırılsıklam olurum.

Ölüm ''Bize müsaade''demeden alıp götürür..
Kör olurum...

 

Dante  gibi daha ortasında bile değildin ömrün, 

Alıntı…